فاضلاب صنایع شیمیایی عمدتاً از پساب تولید خارج شده از صنایع پتروشیمی، صنایع شیمیایی زغال سنگ، صنایع اسید-باز، صنایع کود، صنایع پلاستیک، صنایع داروسازی، صنایع رنگ، صنایع لاستیک و غیره می آید.
اقدامات اصلی برای پیشگیری و کنترل آلودگی فاضلاب شیمیایی عبارتند از: اولاً، فرآیندهای تولید و تجهیزات باید اصلاح شود تا آلایندهها کاهش یابد، از تخلیه فاضلاب جلوگیری شود و استفاده و بازیافت همه جانبه انجام شود. سطح تصفیه فاضلابی که باید تخلیه شود باید بر اساس کیفیت و نیاز آب انتخاب شود.
آبگیر گریز از مرکز تصفیه اولیه عمدتاً مواد جامد معلق، کلوئیدها، روغن شناور یا روغن سنگین را در آب جدا می کند. می توان از روش هایی مانند تنظیم کمی و کیفی آب، رسوب گذاری طبیعی، شناورسازی و جداسازی روغن استفاده کرد.
آبگیری گریز از مرکز تصفیه ثانویه عمدتاً برای حذف املاح آلی زیست تخریب پذیر و برخی کلوئیدها، کاهش نیاز اکسیژن بیوشیمیایی و بخشی از نیاز شیمیایی اکسیژن در فاضلاب استفاده می شود و به طور کلی تصفیه بیولوژیکی را اتخاذ می کند. پس از تصفیه بیولوژیکی، مقدار قابل توجهی COD در فاضلاب باقی می ماند که گاهی اوقات رنگ، بو و طعم بالایی دارد و یا به دلیل استانداردهای بالای بهداشت محیطی، نیاز به استفاده از روش تصفیه ثالث برای تصفیه بیشتر است.
دستگاه آبگیری گریز از مرکز تصفیه سوم عمدتاً برای حذف آلاینده های آلی و آلاینده های معدنی محلول که تجزیه زیستی آنها در فاضلاب دشوار است استفاده می شود. روش های رایج مورد استفاده شامل جذب کربن فعال و اکسیداسیون ازن و همچنین تبادل یونی و فناوری های جداسازی غشایی است. پساب های مختلف صنایع شیمیایی را می توان با استفاده از روش های مختلف بر اساس کیفیت، کمیت و الزامات مختلف برای کیفیت آب تخلیه شده پس از تصفیه تصفیه کرد.
