غلظت لجن عمدتاً به سمت آب میان بافتی است. پس از تغلیظ، لجن دارای رطوبت بالای 90 درصد بوده و در حالت روان است. حجم هنوز زیاد است، بنابراین کم آبی لازم است. هدف از آبگیری لجن جداسازی مویرگ و آب موجود در لجن است.
روش های اصلی آبگیری لجن توسط دستگاه های آبگیری لجن شامل خشک کردن طبیعی، آبگیری مکانیکی و عملیات حرارتی می باشد. در روش آبگیری لجن، خشک کردن طبیعی مساحت زیادی را اشغال می کند، شرایط بهداشتی نسبتاً نامناسبی دارد و به راحتی تحت تأثیر شرایط جوی قرار می گیرد. در مقایسه با کم آبی حرارتی، اکستروژن مکانیکی مصرف انرژی نسبتاً کمی دارد، با انرژی 20 مگاپاسکال معادل 70 کیلوژول بر کیلوگرم و گرمای تبخیر 2200 کیلوژول بر کیلوگرم. بنابراین، آبگیری مکانیکی به طور گسترده در آبگیری لجن استفاده می شود. میزان رطوبت لجن پس از آبگیری مکانیکی 65 تا 80 درصد به صورت کیک گلی است.
آبگیری لجن می تواند تا حد زیادی محل تجمع لجن را در حین دفن زباله کاهش دهد و در هزینه های حمل و نقل صرفه جویی کند. هنگام کمپوست سازی لجن، آبگیری لجن می تواند کمپوست سازی صاف را تضمین کند (در طول فرآیند کمپوست، لجن به طور کلی باید دارای رطوبت کم باشد). اگر سوزاندن لجن انجام شود، میزان بالای آبگیری لجن می تواند مصرف انرژی گرمایی را تا حد زیادی کاهش دهد.
با این حال، ترکیب پیچیده، چگالی نسبی کوچک، ذرات ریز و اغلب حالت کلوئیدی لجن، دشواری آن را در کم آبی تعیین می کند. بنابراین، بهبود بیشتر درجه کم آبی لجن به یک موضوع تحقیقاتی داغ در داخل و خارج از کشور تبدیل شده است.
در حال حاضر سه دستگاه آبگیری لجن پرکاربرد وجود دارد - دستگاه های آبگیری گریز از مرکز.
آبگیری گریز از مرکز دارای سازگاری قوی با نوسانات جریان لجن، عملکرد آب بندی خوب، ظرفیت پردازش زیاد و ردپای کوچک است. اکثر تصفیه خانه های تازه ساخته شده فاضلاب در چین از دستگاه های آبگیری گریز از مرکز، دستگاه های آبگیری تسمه ای و فیلتر پرس های صفحه و فریم استفاده می کنند، در حالی که تصفیه خانه های فاضلاب کوچک معمولاً از دستگاه های یکپارچه غلظت و کم آبی استفاده می کنند.
